Van koploper naar achtervolger: Gastel 3 mist de stap

Vandaag stond de thuiswedstrijd tegen Roosendaal op het programma — de ploeg die vorige week Rood-Wit versloeg. Dan weet je dat je aan de bak kunt. Gastel moest het doen zonder Luc, Robin en Nicky. Waar de ziekenboeg in Gastel langzaam volloopt, lijkt Roosendaal juist steeds meer op sterkte te komen.

Als trotse koploper verzamelt Gastel zich in kleedkamer 1 en mag spelen op veld 1. Rob is weer terug bij de selectie en onze vaste te-laat-komer Ruud was vandaag zowaar twintig minuten te vroeg. Gisteren was het nog “Gastels Klunen”, maar opvallend genoeg is er geen enkele bierfoto gedeeld, dat zegt wat! Ook de technische staf was deze zondagochtend al om 08:00 uur in de weer. Gelukkig zorgt Niek, gehuld in glitters, voor wat vertrouwde chaos. Niet iedereen heeft zich dus even netjes gedragen.

De staf test vandaag niet alleen de tegenstander, maar ook de eigen spelersgroep. Vorige week vergaten ze nog de ballen in de auto, vandaag verscheen onze leider zonder de afgesproken trui. Consistent in onvoorspelbaarheid, zullen we maar zeggen.

In de wedstrijdbespreking klonk het duidelijk: “We staan bovenaan, er wordt nu op ons gejaagd”.

De eerste helft verloopt gelijk op. Pascal krijgt de grootste kans: oog in oog met de keeper, maar zijn schot strandt op de doelman. Na afloop gaf hij aan wat vertrouwen te missen, iets wat normaal niet in zijn vocabulaire voorkomt. Keeper Dijkers onderscheidt zich aan de andere kant met een fraaie redding op een corner uit de bovenhoek. Het spel golft op en neer; het had zomaar 2-0 of 0-2 kunnen staan. De 0-0 ruststand is dan ook niet gek.

In de rust haalt leider Lazaroms zijn klassieker weer van stal: “Blaffende honden bijten niet.”
Gastel had zich mogen belonen, maar moest nu vooral de rust bewaren. Er ontstaat discussie: blijven we compact met vier achterin of gaan we meer druk zetten? Yordi weet het zeker, onze kracht ligt op de helft van de tegenstander. De staf houdt echter vast aan het plan en gooit er nog een tegelwijsheid tegenaan: “Eén slechte helft is nog geen slecht leven.”

In de tweede helft kantelt het spel iets in het voordeel van Roosendaal. Er wordt hard gewerkt, maar echte kansen blijven schaars. Je voelt aan alles: wie de eerste maakt, wint. Helaas is het de betrouwbare Dijkers zelf die een bal verkeerd inschat, waardoor Roosendaal de 0-1 kan binnentikken. Gastel probeert zich te herpakken, maar het spel wil niet meer vloeien. In de slotfase deelt Roosendaal de genadeklap uit: 0-2.

Na afloop kookt Tak van woede, met een temperament dat niet zou misstaan in de Turkse competitie. Zijn ongenoegen is duidelijk, en eerlijk is eerlijk: dat mag ook. Zoals leider Lazaroms al zei: “We worden opgejaagd.” Pijnlijk verlies, maar zeker geen ramp, er is geen man overboord.

Het ging misschien ook allemaal iets té lekker: 15 uit 5, vier keer de nul gehouden, en Niek al zes wedstrijden zonder kaart (!). Na het chagrijn maakt de sfeer langzaam weer plaats voor het belangrijkste gespreksonderwerp: het jaarlijkse winteruitje, het moment dat Gastel 3 zelf weer mag gaan jagen.

Voor nu wacht nog een pittig drieluik tegen Rood-Wit, Groen-Wit en DSE. Na die reeks weten we echt waar we staan.

Tot slot een bedankje aan Nick, Stan en Mike voor het aansluiten deze zondag.