Sterk Gastel 3 stelt beslissing kampioenschap uit

Vandaag mocht Gastel 3 afreizen naar Roosendaal voor de uitwedstrijd tegen Roosendaal 5, de ploeg waarvan thuis nog met 0-2 werd verloren. Uw verslaggever was vorige week op een “scoutingtrip” in Lissabon, waardoor er geen verslag is verschenen van de wedstrijd Gastel 3 – Virtus 3 (3-0).

De reis naar Roosendaal begon al veelbelovend: de auto van Niels – inclusief geblesseerde en bijrijder Robin – reed op de automatische piloot richting het ziekenhuis. Het veld van Roosendaal bleek echter een afslag verder te liggen.

In de voorbespreking werd het belang van de wedstrijd nog eens onderstreept. Bij een nederlaag van Gastel en winst van DSE zou het kampioenschap vandaag beslist kunnen worden. De staf zag dat liever nog even uitgesteld worden – en de spelers dachten daar precies hetzelfde over. Naast strijd en inzet werd er vooral gehamerd op teamspel: het echte wij-gevoel.

Gastel begon met drie gastspelers (dank aan Sven, Mike en Eelco) en een vlagger die duidelijk nog last had van een stevige nadorst: vlag in de ene hand, bidon in de andere.

Al snel werd duidelijk wat het strijdplan van Roosendaal was. Met vijf man achterin lieten zij het balbezit aan Gastel. Een tactiek die eerder succesvol bleek, mede dankzij Wesley Smits, die in zijn eentje twee verdedigers bezig kon houden. Vandaag ontbrak hij, en zijn vervanger had zichtbaar moeite om die rol te vervullen. Toch was de eerste grote kans voor Roosendaal: van twee meter voor de doellijn werd de bal over geschoten.

Aan de andere kant liet Nicky zich niet onbetuigd. Na twee panna’s in één minuut voor de dug-out, rechtte hij de rug. In het eerstvolgende duel zat hij er kort op, veroverde de bal en zijn diepe pass leidde tot een corner. Die werd genomen door Pius en bij de tweede paal knap binnengekopt door Sven: 0-1.

Gastel hield daarna controle over de wedstrijd: meer balbezit, de tweede bal en verzorgd veldspel. Nog voor rust werd de voorsprong verdubbeld. Op aangeven van Sven maakte Thijn de 0-2. Vlak voor rust volgde nog een vrije trap aan de rechterkant. Vanaf de kant klonk: “Linkspoot nemen!” Maar Pascal dacht daar anders over. Ondanks dat hij niet zijn beste eerste helft speelde, toonde hij vertrouwen in zijn rechterbeen – en terecht. Vanuit een lastige hoek schoot hij de bal overtuigend binnen: 0-3.

Met een comfortabele voorsprong zocht Gastel de kleedkamer op. De staf was overwegend tevreden en positief. Net toen de kritische noot ingezet zou worden, riep de scheidsrechter de spelers alweer het veld op – een meevaller voor de spelers van Gastel 3.

In de tweede helft veranderde het spelbeeld nauwelijks. Gastel bleef domineren en breidde de voorsprong uit naar 0-4. Dit keer was het Thijn die Sven bediende. Sven kapte zijn tegenstander uit en schoof de bal beheerst in de hoek.

Het slotakkoord was opnieuw voor Thijn. Na een inspeelpass van Koen Moerland lanceerde hij zichzelf vanaf eigen helft met een knappe voetbeweging en rondde hij beheerst af: 0-5.

Koen, die vandaag centraal achterin naast Rein speelde, vulde die positie met speels gemak in. Met zijn ervaring stond hij eigenlijk altijd goed en kwam hij zelden in de problemen. In de opbouw hield hij het rustig en overzichtelijk, een beetje zoals Virgil van Dijk (met een vleugje Jaap Stam): simpel waar het kan, goed waar het moet. Verdedigend zat hij er telkens nét op tijd tussen en las hij het spel uitstekend. En zoals elke grote verdediger had ook Koen zijn momentje: de bal achter het standbeen die nét verkeerd uitpakte… maar gelukkig zonder gevolgen.

Eindstand: 0-5. DSE is nog geen kampioen, en het gewenste wij-gevoel was duidelijk aanwezig.
Of was het toch… het wei-gevoel? 🌱